لب دریا، نسیم و آب و آهنگ،

شکسته ناله های موج بر سنگ.

مگر دریا دلی داند که ما را،

چه توفان هاست در این سینه ی تنگ!

تب و تابی ست در موسیقی آب

کجا پنهان شده ست این روح بی تاب

فرازش : شوق هستی، شور پرواز،

فرودش : غم؛ سکوتش : مرگ و مرداب!

سپردم سینه را به سینه ی کوه

غریق بهت جنگل های انبوه

غروب بیشه زارانم درافکند

به جنگل های بی پایان اندوه!

لب دریا، گل خورشید پرپر!

به هر موجی، پری خونین شناور!

به کام خویش پیچاندند و بردند،

مرا گرداب های سرد باور!

بخوان، ای مرغ مست بیشه ی دور،

که ریزد از صدایت شادی و نور،

قفس تنگ است و دل تنگ است، ورنه

هزاران نغمه دارم چون تو پر شور!

لب دریا غریو موج و کولاک،

فرو پیچده شب در باد نمناک،

نگاه ماه، در آن ابر تاریک؛

نگاه ماهی افتاده بر خاک!

پریشان است امشب خاطر آب،

چه راهی می زند آن روح بی تاب!

«سبکباران ساحل ها» چه می دانند،

«شب تاریک و بیم موج و گرداب»!

لب دریا، شب از هنگامه لبریز،

خروش موج ها : پرهیز... پرهیز...،

در آن توفان که صد فریاد گم شد؛

چه بر می آید از وای شباویز؟!

چراغی دور، در ساحل شکفته

من و دریا، دو همراز نخفقه!

همه شب، گفت دریا قصه با ماه

دریغا حرف من، حرف نگفته!

سر از دریا برون آورد خورشید

چوگل، بر سینه ی دریا، درخشید

شراری داش، بر شعر من آویخت

فروغی داشت، بر روی تو بخشید!

خروش و خشم توفان است و، دریا،

به هم می کوبد امواج رها را،

دلی از سنگ می خواهد، نشستن،

تماشای هلاک موج ها را!

بغض 

در این جهان لایتنهاهی،

آیا، به بیگناهی ماهی،

                                 -  (بغضم نمی گذارد، تا حرف خویش را

                                                   از تنگنای سینه برآرم!)

گر این تپنده در قفس پنجه های تو،

این قلب بر جهنده،

آه، این هنوز زنده لرزنده،

اینجا، کنار تابه!

در کام تان گواراست؛

حرفی دگر ندارم!...

باران را از من جدا کنید
این روزها فقط آفتاب را می خواهم
همهمه را از من دور کنید
چند روزیست فقط به دنبال سکوتم

پرنده می خواهد چند روزی
خود را در فقس اتاقش
زندانی کند

اگر ماه بودم به هرجا که بودم
سراغ ترا از خدا میگرفتم
وگر سنگ بودم بهرجا که بودی
سر رهگذر تو جا میگرفتم
 اگر مادر بودی به صد ناز شاید
شبی بر لب بامن مینشستی
وگر سنگ بودی به هر جا که بودم
مرا میشکستی مرا می شکستی

جان می دهم به گوشه زندان سرنوشت
سر را به تازیانه او خم نمیکنم
افسوس بر دو روزه هستی نمی خورم
زاری براین سراچه ماتم نمی کنم
با تازیانه های گرانبار جانگداز
پندارد آنکه روح مرا رام کرده است
جان سختیم نگر که فریبم نداده است
این بندگی که زندگیش نام کرده است
بیمی به دل ز مرگ ندارم که زندگی
جز زهر غم نریخت شرابی به جام من
گر به من تنگنای ملال آور حیات
 آسوده یک نفس زده باشم حرام من
تا دل به زندگی نسپارم به صد فریب
 می پوشم از کرشمه هستی نگاه را
هر صبح و شام چهره نهان میکنم به اشک
تا ننگرم تبسم خورشید و ماه را
ای سرنوشت از تو کجا می توان گریخت
من راه آشیان خود از یاد برده ام
یک دم مرا به گوشه راحت رها مکن
با من تلاش کن که بدانم نمرده ام
ای سرنوشت مرد نبردت منم بیا
زخمی دگر بزن که نیفتاده ام هنوز
شادم از این شکنجه خدا را مکن دریغ
روح مرا در آتش بیداد خود بسوز
ای سرنوشت هستی من در نبرد تست
بر من ببخش زندگی جاودانه را
منشین که دست مرگ ز بندم رها کند
محکم بزن به شانه من تازیانه را

بگذار که بر شاخه این صبح دلاویز
 بنشینم و از عشق سرودی بسرایم
آنگاه به صد شوق چو مرغان سبکبال
پر گیرم ازین بام و به سوی تو بیایم
خورشید از آن دور از آن قله پر برف
آغوش کند باز همه مهر همه ناز
سیمرغ طلایی پر و بالی است که چون من
از لانه برون آمده دارد سر پرواز
پرواز به آنجا که نشاط است و امیدست
پرواز به آنجا که سرود است و سرور است
آنجا که سراپای تو در روشنی صبح
رویای شرابی است که در جام بلور است
آنجا که سحر گونه گلگون تو در خواب
از بوسه خورشید چون برگ گل ناز است
آنجا که من از روزن هر اختر شبگرد
چشمم به تماشا و تمنای تو باز است
من نیز چو خورشید دلم زنده به عشق است
راه دل خود را نتوانم که نپویم
هر صبح در ایینه جادویی خورشید
 چون می نگرم او همه من من همه اویم
او روشنی و گرمی بازار وجود است
 درسینه من نیز دلی گرم تر از اوست
او یک سر آسوده به بالین ننهادست
من نیز به سر می دوم اندر طلب دوست
ما هر دو در این صبح طربنک بهاری
از خلوت و خاموشی شب پا به فراریم
ما هر دو در آغوش پر از مهر طبیعت
با دیده جان محو تماشای بهاریم
ما آتش افتاده به نیزار ملالیم
ما عاشق نوریم و سروریم و صفاییم
بگذار که سرمست و غزلخوان من و خورشید
بالی بگشاییم و به سوی تو بیاییم