شب تا سحر من بودم و لالای باران
اما نمی دانم چرا خوابم نمی برد
غوغای پندار نمی بردم
غوغای پندارم نمی مرد
غمگین و دلسرد
روحم همه رنج
جان همه درد
آهنگ باران دیو اندوه مرا بیدار می کرد
چشمان تبدارم نمی خفت
افسانه گوی ناودان باد شبگرد
از بوی میخک های باران خورده سرمست
سر می کشید از بام و از در
گاهی صدای بوسه اش می آمد از باغ
گاهی شراب خنده اش در کوچه می ریخت

گه پای می کوبید روی دامن کوه
گه دست می افشاند روی سینه دشت
آسوده می رقصید و می خندید و میگشت
شب تا سحر من بودم و لالای باران
افسانه گوی ناودان افسانه می گفت
پا روی دل بگذار و بگذر
بگذار و بگذر

یا با هنر از زندگی صرف نظر کن
شب تا سحر من بودم و لالای باران
افسانه گوی ناودان افسانه میگفت
پا روی دل بگذار و بگذر
بگذار و بگذر
یک شب اگر دستت در آغوش کتاب است
زن را سخن از نان و آب است
طفل تو بر دوش تو خواب است
این زندگی رنج و عذاب است
جان تو افسرد
جسم تو فرسود
روح تو پژمرد
آخر پرو بالی بزن بشکن قفس را
آزاد باش این یک نفس را
از این ملال آباد جانفرسا سفر کن
پرواز کن
پرواز کن

از تنگنای این تباهی ها گذر کن
از چار دیوار ملال خود بپرهیز
آفاق را آغوش بر روی تو باز است
دستی برافشان
شوری برانگیز
در دامن آزادی و شادی بیاویز
از این نسیم نیمه شب درسی بیاموز
وز طبع خود هر لحظه خورشیدی برافروز
اندوه بر اندوه افزودن روا نیست
دنیا همین یک ذره جا نیست
سر زیر بال خود مبر بگذار و بگذر
پا روی دل بگذار و بگذر
شب تا سحر من بودم و لالای باران
چشمان تبدار نمی خفت
 او همچنان افسانه می گفت
آزاد و وحشی باد شبگرد
از بوی میخک های باران خورده سرمست
گاهی صدای بوسه اش می آمد از باغ
گاهی شراب خنده اش در کوچه می ریخت
آسوده می خندید و می رقصید و می گشت 

پرواز پرندگان
در آبی آسمان هر کجا
 چشمانم را
 کودکانه به دنبال می کشد
 و روحم را
 در خواهش گنگ پریدن
خوابهای شبانه ام را
 تفسیر می کند
 کسی چه می داند
 شاید دستهایم
 تقدیر بالهای پرواز است
 که هنوز چیزی از اوج
 به خاطر دارد

بار ديگر من و اين دفترمن
خط ترديد برآن
و به احساس من اين قصه بخوان
دل به دريا
كه در اين گونه سفر كردن من حرفي نيست
سفري بايد كرد
خسته دل بودم و پژمرده چنان برگ خزان
چشم بر روي زمين
راه مي رفتم و همچون پريان غرق دعا
راه فردا اين است
من به فرمان هوس
پي يك جرعه هواي تازه
رفته ام در اين راه
در همان راه كه مي رقصد از اين بيراهه
وبه خود مي گفتم
فرصتي نيست بكوش
فردا نزديك است
زندگي بايد كرد
زير نور خورشيد كه درون سايه
رويشي نيست كه نيست
فرصتي نيست كه نيست
با نگاهي آرام
قدح باده به دست
بت شكن ، بي پروا
مايه حس قرا بت با آب
كه به چشمان عرق خورده من
مي زند يك لبخند
با همان یک لبخند
دل من گرمتر از خورشيد است
راه فردا اين است
مثل پرواز بهار توي دشت هاي خزان ديده ي شهر
من به پرواز هوس بودم وتو
در تكاپوي خدا بودي و بس
كاشكي ما ، مي بريديم دل از هر چه هوي بود وهوس
دل قوي دار
كه خدا ما را بس
يكدلي رنگ خداست
رنگ احسان و وفاست